BESTE LEZERS,

IK BEN VOORGOED VERTROKKEN NAAR WWW.ISISNEDLONI.NL

DAAR WERP IK MIJN KUNSTEN OP EN IS DAT DE BASIS VAN MIJN VIRTUELE OPSLAG EN INFORMATIE PAGINA’S.

HEKEL EN DE TANDELOZE OUDE VROUW
De zon is schielijk achter de grijze winter wolken tevoorschijn gekomen en glanst de lucht , na lange tijd,  weer wat blauw.

Mooie Vrouw heeft zich terug getrokken in haar atelier en drukt voorzichtig enkele verf potten open.

In de buurt kroeg is het druk.
Er zitten allerlei soortige drukpratende marktlui aan hun eerste koffie. Een paar opgesmukte penetrant ruikende pubers spelen verveeld met hun mobiel en lurken hoorbaar aan de nieuwste mierzoete frisdrank waarin een dot wodka doorheen is gespoten. Een paar oude met boldoot besprenkelde wit gepermanente onschuldige dames zitten met lieve pruilmondjes waar prietpraat zinnetjes uit vallen stukjes met een vorkje uit hun warme appeltaart te graven.
De rondborstige barvrouw heeft de hulp van haar eveneens rondborstige blonde vriendin ingeroepen. Ze dribbelen van hot naar her en stralen klant vriendelijkheid uit met hun blozende wangen en knipperende warme ogen.
In de achtertste hoek zit de tandeloze oude vrouw. Het groepje mugjes is boven haar hoofd verdwenen. Een vage blos siert haar wangen en zijn ook de sporen van rauwranden onder haar afgebrokkelde nagels als sneeuw voor de zon vertrokken. Ook haar kleren hebben vandaag minder vodde achtige trekken of zich in vale kleuren gedompeld.
Hekel zit tegenover de tandeloze oude dame.
Hij leunt tegen een bloempot die midden op de tafel staat.
Als de oude vrouw is uitgeroerd en met een lepeltje een slokje van de koude koffie  genomen heeft zegt het wezentje:
x91xc9n, heeft u de woorden al gevonden?’
De oude vrouw kijkt op uit haar gestaar, mummelt wat met haar tandeloze mond en zegt schor krakend:
x91Ja, de woorden heb ik allemaal weer gevonden.’
x91Wil je ze zien?’
Het wezentje gaat nieuwsgierig rechtop zitten en schalt:
x91Ja, natuurlijk wil ik uw woorden zien!’
Ze graait geconcentreerd in xe9xe9n van de dichtstbijzijnde tassen , zucht een paar keer diep en haalt met een triomfantelijke blik een ,met een dik elastiek gebundeld,  stapeltje papiertjes tevoorschijn. Behoedzaam legt ze het stapeltje op tafel , haalt voorzichtig het bruine brede elastiek er af en pakt een papiertje waar een enkel woord in grote letters op geschreven staat.

Ze staart lang naar het woord.
x91xc9n, wat voor een woord heeft u te pakken eenzame oude vrouw?’ vraagt het wezentje na een poosje.
Er ontstaat een vage glimlach op haar witweggetrokken lippen.
x91Moeder,’ schraapt ze.
x91Het woord x91moeder’ heb ik te pakken.’
Die had ik graag beter leren kennen, echt contact met haar willen hebben , denkt de oude vrouw. Ze zucht een paar maal diep kermend. Het is me niet gelukt. Telkens wrikten er liegbeestjes en vooroordelen of valse interpretaties tussen ons. Het is me niet gelukt mijn moeder te ontmoeten.
Ze pakt het gekreukelde papiertje en strijkt het voorzichtig glad.
Evenlater houdt ze het papiertje voor haar gezicht.
x91Moeder’ , lispelt de tandeloze vrouw met haar ingevallen mondje binnendsmonds . Ze plakt het papiertje tegen haar mond en kust het een paar keer met klakgeluidjes.
Dan stopt ze het papiertje met trillende vingers tussen de andere papiertjes, wikkelt behendig het elastiek erom heen en werpt het stapeltje in xe9xe9n van de tassen.
Hekel heeft haar zwijgend en met een opengevallen mondje gadegeslagen, zucht en slikt een paar keer, wijst naar de tas waar het stapeltje woorden in is geworpen en roept kordaat:
x91Nu heeft u uw moeder wel altijd bij u!’
Ze kijkt hem met een vies gezicht aan alsof ze Keulen hoort donderen en slurpt in het niets starend de koffie van het lepeltje.
Onder luidruchtige uitroepen van gedag zeggen verlaten de marktlui de kroeg.
Exe9n van hen roept:
x91Dag omaatje!’
De oude vrouw kijkt niet op of om.
Alleen het lepeltje houdt ze een stukje omhoog en stopt het gauw weer in haar mond.

Mooie Vrouw ligt als een ingepakte cocon verstopt van de wereld  in haar warme verse bed.
Vandaag wil ze niets met het leven te maken hebben.
Ze klemt haar armen stevig om een dik kussen en slaapt.
Vandaag geen gesprek, geen geluid, geen geur, geen leugens, geen expressie.
Hekel heeft al zijn liefkozende woordjes in haar oortjes gefluisterd, haar voorhoofd gekust en beloofd dat hij later x91nog effe terug kwam’.
Mooie Vrouw knippert met haar grote ogen in een zwijgend antwoord.
x91Laat me nou maar’ , was het enige wat ze door haar lippen kon persen.

Even later dribbelt het wezentje naar de buurtkroeg waar een trosje dikbuikige sigaar rokende mannen de bar opstieren met hun tomeloze gebral.
Er zitten ook wat dikke moeders met bolle sneldraaiende wiegende kinderwagens naast de tafels gepropt en kwebbelt men alsof hun leven er van af hangt.
In een verre hoek zit de tandeloze oude vrouw met allemaal tassen om zich heen verzamelt.
Ze roert lang in haar koude koffie en doorzoekt telkens onrustig iets in de grote  plastic  en  krakende papieren tassen.
Hekel heeft haar vanuit een verre hoek met zijn glimmende oogjes gade geslagen en dribbelt moedig dichterbij.
Als hij op een veilige afstand is roept hij vriendelijk:
x91Zoekt u wat?’
De tandeloze vrouw graait met enig rumoer zonder opkijken verder .
x91Bent u iets kwijt?’ roept Hekel luider.
Ze kijkt angstig op en ziet het wezentje op een tafel verderop staan, wijst met een trillende vinger richting Hekel en mompelt:
x91Jij bent niet echt!’

Hekel bekijkt  zichzelf en laat zich niet kennen.
x91Jawel hoor!’ gromt het wezentje gexefrriteerd  terug.
x91Net zo echt als uw krakende tassen en het dansende troepje muggen boven uw hoofd.’
De tandeloze oude vrouw kijkt met harde ogen omhoog en wappert de mugjes met haar grijs- aangeslagen- rouwranden- handen- uiteen.
x91Moet u niet eens in bad?’, bromt Hekel verder.
De vermoeide ogen van de tandeloze oude vrouw spugen vuur.
x91Waar bemoei je je mee vlegel!’ schreeuwt ze hoorbaar door de kroeg en spuugt richting het wezentje.
Hij kan nog net opzij springen.
x91Zie je dan niet dat ik mijn woorden zoek!’ krijst ze met  wanhoop in haar stem.
Het geroezemoes in de kroeg verstomd.
De tandeloze vrouw staat woest op, graait al de tassen bij elkaar , klemt deze tegen haar lijf en wrikt zich een weg naar buiten.
De mugjes vliegen mee.
Verbouwereerd blijft Hekel achter.
Als hij bijgekomen is van de knal van de deur , mompelt hij onschuldig:
x91Ik bedoelde het niet verkeerd hoor.’
Rondborstige barvrouw kijkt naar het wezentje en schudt haar hoofd een paar keer.
De mensen starten weer met hun gesprek alsof er niets gebeurd is.
De regen klettert guur tegen de  dof berookte ramen van de kroeg.

Er waait een tas de lucht in.

De stad ligt al weken in de donker grijze schaduw van een druilerige miezerige winter die maar al te graag door de kieren van de buurtkroeg met zijn kou naar binnen wil komen.
Rond 11 uur zit Mooie Vrouw op een stoel met haar rug naar de loeiende hout kachel toe en leest een boek.
Hekel ligt zacht ronkend in de zak van haar dikke zwarte trui verstopt.
De kroeg is nagenoeg leeg.
In een donkere hoek zit een oude tandeloze vrouw met tassen om haar heen gedrapeerd hoorbaar in zich zelf te praten.
Rondborstige barvrouw verzameld even verderop met een zachte bezem in slow motion de restantjes van pinda schillen van de soms krakende houten vloer.
Af en toe blijft ze staan en tuurt als een standbeeld door het grote raam naar de grijze stad die maar niet op gang lijkt te willen komen.
De mensen die wel buiten lopen drukken met gierend kabaal hun kromgebogen parapluis tegen de pestende regen en wind.
Er klinkt fado uit de juke box.
Mooie Vrouw kijkt van haar boek op en knipoogt naar Rondborstige Barvrouw.
x91Tijd voor koffie!’schalt ze door de ruimte.
Ze slaat het boek met een doffe klap dicht en zeilt als een hinde naar de bar.
Hekel schommelt mee , draait zich om en slaapt door.
Als Mooie Vrouw en Rondborstige Barvrouw even later met dampende koffie met veel slagroom vlakbij elkaar boven de bar leunen zegt Mooie Vrouw:
x91Gisteren stond ik hier nog in een overvolle tent op de bank in vol ritme mijn dansende lijf op de klanken van een Johnny Cash-cover-band-boy-named-sue de sterren uit de hemel te plukken!’  www.boysnamedsue.nl
x91Nou, zeg, wat een feestje was dat!’ interrumpeert de barvrouw lachend met inmiddels rode vrolijke blossen op haar wangen.
x91Twee weken daarvoor deed ik hetzelfde bij mn liefje!’ vervolgt Mooie Vrouw.
x91Kun je nagaan!’
x91En daar tussen in liggen de kermende heimwee scheuren uit mijn hart die nu weggevlucht verstopt zijn.’
x91Poeh, poeh!’
x91Het is zelden rustig.’
Mooie Vrouw zucht diep en lepelt met een melancholische blik alle slagroom uit haar koffie en zuigt even op het lepeltje.
Rondborstige Barvrouw leunt naar voren en zegt warm:
x91Je leert steeds meer roeien met de riemen die je hebt, Mooie Vrouw.’
x91Ik zal wel moeten.’
x91Als ik dat niet doe verpietert mijn werk.’  www.isisnedlonistaalkunstverroerselen.blogspot.com
x91En ik erbij!’
x91Heimwee is namelijk dodelijk.’
De twee vrouwen knikken eenstemmig en kijken elkaar begrijpend aan.
Ze pakt een spiegeltje uit haar tas, houdt deze op oog hoogte en verft behendig haar lippen rood.
Dan kijkt Mooie Vrouw naar de in -zich- zelf -pratende- tandeloze- oude- vrouw in de hoek.
x91Het heeft haar wel te pakken gehad, zeg!’

‘De katterige kribbebijters hebben haar ook al te pakken gehad!’
x91De stakker heeft al haar riemen weggegooid.’
x91Ze dobbert in de zee van haar eigen verlorenheid.’
x91Het enige wat nog rest is de dood,’ mompelt Mooie Vrouw verstaanbaar.
x91Maar dood ga je ook niet zo maar.’
x91Het leven kan zo wreed zijn!’
x91En hoe!’
Mooie vrouw graait in haar tas, neemt geld uit haar beurs en fluistert:
x91Geef die tandeloze dame maar een lekker groot stuk warme appeltaart en een eveneens grote mok koffie.’
Even later zien ze dat de oogjes van de tandeloze tassenvrouw even gaan glimmen als ze gretig een stuk appeltaart schrokkent naar binnen werkt.
Ze kijkt echter niet op of om.
Niemand neemt haar  dit kwalijk.

VOORWOORD HEKEL

Op een dag had de spanning

zich te veel opgehoopt

en

kon ik het niet meer alleen af.

HEKEL ,

een geslachtsloos miniatuur wezentje van zox92n 25 cm,

een imaginairie alter-ego,

schoot me te hulp

en

is sindsdien niet meer bij me weggegaan.

HEKEL relativeert de boel en breekt de spanning.

De verhalen zijn metaforen.

Gebaseerd

op stukjes waarheid,

op stukjes hoop en wanhoop,

op stukjes angst,

op stukjes verlangen,

op stukjes liefde en het missen daarvan.

Het verminderen van de solitude rol

die we als mens innemen en

de wil om te leven,

staat hierbij centraal

Ze is ontsproten uit mijn vertroebelde achterdochtige

open gebroken

lekkende ziel

die uiteindelijk

altijd

voor de schoonheid

kiest.

Hekel, het missen van een God en Mooie Vrouw .

Mooie Vrouw zit met dichte ogen in een dikke jas buiten op het lege terras van de buurtkroeg een flauw winter zonnetje op haar bleke gezicht te vangen.
Hekel doet , half liggend, hetzelfde op haar schoot.
Er staat een grote kop dampende chocolademelk met een dobberende dot slagroom op het groen aangeslagen wiebelige tafeltje.
Met nog steeds dichte ogen mompelt Mooie Vrouw net hoorbaar:
x91Hekel, hoor eens. Soms ben ik best schielijk jaloers op de gelovigen.’
x91Hoe dat zo?’, fluistert het wezentje in dezelfde rustige cadans en toon.
Mooie Vrouw knijpt met een hand haar namaak bontkraag iets strakker om haar keel en zucht:
x91Soms heb ik zo’n last van enorme heimwee en gemis. Het voelt dan aan als lijden.’

Oef! peinst Hekel. Dat klinkt heftig.
x91Dan kan ik me op geen enkele God beroepen om me te troosten,’ vervolgt Mooie Vrouw.
Het wezentje kijkt met een frons boven zijn oogjes naar boven en ziet het ernstige gezicht van Mooie Vrouw.
x91Je meent het, he?’
x91Nou en hoe!’ brult Mooie Vrouw.
x91De gelovigen kunnen altijd tegen God praten of jammeren en dan heeft de God de ander onvoorwaardelijk onmetelijk lief .’
Hekel knikt en zucht:
x91Ja, die boffen inderdaad.’
Mooie Vrouw vervolgt met een schrapende diepe melancholische stem:
x91Op momenten van lijden heb ik alleen maar mezelf.’
Het wezentje gaat rechtop zitten en zegt sussend:
x91Dat is toch niet verkeerd?’
Mooie Vrouw neemt een slok van de dampende chocolademelk, tuurt met warme wazige ogen naar de kronkels in de bewegende stad verderop en zegt:
x91Mmmmm….ach, lief ding, meestal is het niet verkeerd om mezelf te hebben. Doch soms , bij te veel stress, kan ik mezelf niet troosten. Dan dwaal ik ernstig verloren en alleen door het leven en wringt het verdriet zich chronisch via al mijn poriexebn in mijn keel.’

x91En dan?’ spoort het wezentje na een lange stilte aan.
x91Dan moet ik zwijgend huilen , huilen en nog eens huilen.’
x91Alles kermt dan uit elkaar van binnen.’
x91Pas na uren zwoegen en tranen -dal- spatten daalt de donkerte weer weg.’
Ach, denkt het wezentje.

Volgens mij overkomt dat de meeste gelovigen ook.

Die halen immers ook niet zomaar de hulp van God erbij.

Hekel klimt, zachtjes hoofdschuddend omhoog en beland op de schouders van Mooie Vrouw.
Hij fluistert lieve woordjes in haar oor.
Het wezentje is van plan pas te stoppen met woordjes weggeven als er een begin van een glimlach op haar rood geverfde lippen verschijnt.

Hekel en de Priet-praat-grage-man.

Mooie Vrouw is met Hekel op haar schouders in alle vroegte naar het bos  gegaan.
Bij binnenkomst fluisteren de kwetterende en tjilpende vogels  hun tere schoonheid  tegemoet.

Mooie Vrouw praat zachtjes terug :
x91Dat ze vooral door moeten gaan met fluisteren en tjilpen .x92
Hekel zegt niks.

In de stad verloopt het anders :
In de buurtkroeg van het centrum is het stil .
Rondborstige Barvrouw is bezig met het vervangen van een fust in de kelder .
Ze stommelt heen en weer en geeft geen aandacht weg.
Op de kop van de bar zitten twee zwijgende dikbuikige mannen in het licht van een opengevouwen laptop te staren.
Rondborstige Barvrouw roept :
x91 Ik kom zo !x92
De laptop-mannen kijken niet op of om.

De Vriendin van Mooie Vrouw zit bij het raam aan een met slagroom opgedofte dampende verse ochtend koffie.
Er zit een zeurderige priet-praat-grage- man bij haar aan tafel.
Het schijnt dat ze elkaar al lang kennen.
De priet-praat-grage- man kijkt Vriendin met kwekkende dunne lipjes en uitgebluste ogen aan.
Vanuit haar gestaar naar buiten, knikt ze hem soms uit aangeleerde beleefdheid toe of bevestigt kort zijn wankele woorden.

Vanmorgen in alle vroegte, gebeurde hetzelfde.
Toen reden zij in een rustige denderende trein door het groene vochtig aangeslagen polder landschap.
Het gekraak van het hak-op-de-tak-sper-vuur-gesprek irriteerde haar mateloos.
Het liefst klom ze uit het raam en vervolgde haar reis op het dak van de trein .
Het landschap zei toen dat ze zich rustig moest houden.
x91Straks gaat je hart er aan doodx92, fluisterde het landschap haar stiekem toe.
Ze mag de priet-praat-grage- man niet tussen een kudde schapen proppen.
Dat mag niet van het landschap.
In haar gedachten staat hij er echter wel.
In volle ornaat.
Op zijn kniexebn notabene.
Hij blaat mee :
x91 Blxe8xe8xe8xe8xe8hhhh, blxe8xe8xe8xe8xe8xe8hhhh !x92 blaat de man er lustig op los.
De schapen kijken hem lodderig lief aan en schokken zich naderbij.

De trein rijdt verder.
Vriendin zucht lang en diep en verlangt naar een lichtvoetig leven.

Als de nacht een paar uur later Vriendin zwart toeknippert , de slaap haar ogen loom knijpt, lijken de lichtjes van de stad , door hun onschuldige geknipper, seintjes door te geven.
x91Val toch dood !x92 denkt ze vaak.

Vanmorgen zat ze weer aan de rand van de wanhoop toen de zinnen van de priet-praat-grage- man wel weer erg veelvuldig uit zijn mond kieperden en in de herhaling zijn angstige woorden door liet ratelen waardoor Vriendin haar eigen gedachtenwereld bijna verloor.
x91En nu hou je je waffel !x92 schreeuwt ze uit haar opgedroogde strot.
Haar oren hadden zich al vanzelf dicht gepropt van alle geluid.
Zijn stem stokt.
Hij gaat voor haar staan met zijn handen in zijn zij en roept :
x91Ik ben toch niet bang van jou!x92

Vriendin zucht diep en lang en verlangt naar een gesprek met Mooie Vrouw en Hekel.
Morgen gaat ze bellen .
Ondertussen pakt ze een toverstafje en zapt de priet-praat-grage-man weg .

Het is druk in de buurtkroeg van het centrum.
Rondborstige Barvrouw heeft assistentie van een goed-uitziende jongeman met achter-over-gekamde- jel- haren die nu, achter de bar, de glazen poetst alsof zijn leven ervan af hangt.
Mooie Vrouw zit in een verscholen hoekje in een schriftje te schrijven.
Voor haar dampt een dik glas koffie verkeerd.
Hekel zit op haar schoot.
De goed-uitziende jongeman stoot Rondborstige barvrouw aan en fluistert:
x91xcds zij niet verre familie van die Baarnse jonge moordenaars waar nu een film over gemaakt wordt?’
Hij wijst opgemerkt richting Mooie Vrouw.
x91Ja, dat klopt,’zegt Barvrouw.
Ze tikt zijn hand naar beneden en vervolgt:
x91Ze komen uit dezelfde clan die rond 1600 naar Nederland verhuisden.

De mond van de jongeman valt open .
x91Vind je dat niet eng?’ fluistert de nu toch wel iets dommer uitziende glazenpoetser.
Barvrouw’s ogen spugen vuur.
Ze roept kwaad: x91Zeg, zo zit het leven niet in elkaar, jongeman.’
x91Het was een eenmalige heftige tragedie met een levenslange nasleep voor alle betrokken partijen.’
x91Dat nu de media er als aasgieren over heen duikt, zegt iets over hen.’
x91Dat film script zit trouwens vol hiaten!’
x91Nergens wordt aangegeven dat de moeder van de moordenaars te jong is gestorven en xe9xe9n van de daders later advocaat in een ander wereld deel is geworden. Dat zijn toch wel  essentiexeble gegevens.’
x91De meeste moordenaars  of andersoortige gedrochten worden gekweekt en  beslist niet zo geboren!’
De glazenpoetsende assistent lijkt iets te zijn gekrompen en heeft hij zijn mond bleek op slot gezet.
Hij poetst verder.
Rondborstige Bar vrouw sist nog even na:
x91xc9n je laat haar met rust hierover!’
Mooie Vrouw heeft al genoeg sores aan haar eigen kop!’
De Barvrouw kijkt naar de teruggetrokken Mooie Vrouw.
Ze schudt haar hoofd.
Haar ogen worden vochtig.
In de kroeg buldert het van geluid.

Mooie Vrouw hoort het geluid van de kroeg niet.

In haar hoofd ziet ze de familie reunie  voor bij glijden, waar een van de moordenaars als een dominante brallerige bekakte  klootzak zijn  dronken stem door de afgehuurde ruimte liet braken.

Er stonden wat snobs mee te kakelen.

De rest van de honderden aanwezige ‘familieleden’ waren aardig en beschaafd en kreeg ze warme blikken toegeworpen.

Dat was maar goed ook, dacht Mooie Vrouw.

Je zou  anders zo kunnen bedenken dat je in de ‘verkeerde’ familie  was geboren.

Hekel ligt op een rood zijden kussentje naast de houtkachel zich zelf in een krul in slaap te sussen.
Een trosje dikbuikige mannen houdt , samen met hun constante geroezemoes, de kop van de bar bezet .
Rondborstige barvrouw met haar rode konen leest verderop een krant.
Af en toe staat ze op om de mummelende mannen bij te schenken.
Mooie Vrouw zit vlakbij de kachel.
Ze heeft een zwart fluwelen sjaal met franjers om haar heen gewikkeld.
Af en toe aait ze het slapende wezentje over zijn bolletje.

Er wringt zich een traan uit haar grote ogen.
Er volgen er meer.
Enkele vallen licht spetterend op Hekel.

Hekel kijkt met plakkende spleet oogjes vanuit zijn liggende positie omhoog en fluistert:
x91Waarom huil je , Mooie Vrouw?’

Ze kijkt omlaag en roept:
x91Ik word gek van mijn pc verslaving!’
x91Gek word ik ervan!’
x91Nou, nou,’ proest Hekel, x91Er zit toch een knop op dat apparaat!’
x91Ja, dat weet ik, maar dan mis ik mijn liefje.’
x91Aha,’ zucht Hekel, x91Je bent niet zo zeer pc verslaafd, maar verslaafd aan je liefje!’
x91Ja, daar ben ik ook net achter gekomen. We zitten op elkaars virtuele lippen en het begint schadelijke vormen aan te nemen,’ sputtert Mooie Vrouw.
x91Poeh, poeh!’, lacht Hekel.
x91 Dat is niet zo best!’
x91Dimmen die handel!’, roept het wezentje kordaat.
x91xc9n dan krijg je hopelijk ook weer die vrolijke lach terug.’
x91Je ziet te pips.’
x91Huil je daarom? Om de schadelijke vorm?’
x91Ja, ik kon door de bomen weer eens het bos niet meer zien en werd als een verlatings-angstige- verslaafde achterdochtig.’
x91Ja, dat symptoom hoort erbij, ‘ zucht het wezentje.
x91En toen?’
x91Toen dacht ik in mijn wanhoop dat het voorbij was.’
x91Wat voorbij was?’
x91xd3nze liefde natuurlijk!’
Er rollen nog meer tranen over haar wangen.
x91Ik hoorde twee dagen niets meer van em!’
x91Ja, dit hoort ook bij de verslaving,’ zucht Hekel nog dieper.
x91Je raakt de tijd en de grip kwijt.’
Mooie Vrouw droogt haar tranen met de achterkant van haar mouw, steekt een sigaret schuin in haar mond op en fluistert:
x91Ik ga het nu anders doen.’
x91O, ja? , fluistert Hekel terug.
Hoe dan?’
x91Ik ga meer vertrouwen.’
x91Vertrouwen dat het allemaal goed komt.’
x91Erop vertrouwen dat ik mijn liefje nimmer meer verlies.’

Mooie Vrouw staart naar buiten.
Haar ogen kijken warm doch treurig.
Het wezentje klimt uit zijn lighouding, rekt zich uit en klautert even later via haar lange benen een weg omhoog en vraagt vanaf Mooie Vrouws schoot:
x91Waarom kijk je dan nog zo bedroefd, Lieve Mooie Vrouw?’

Ze pakt het wezentje met twee handen op en blaast warme adem door zijn haartjes.
Ze zucht diep en antwoord zwoel:
x91De gehele situatie maakt het leven gewoon moeilijker.’

Hekel heeft daarop geen antwoord en kan alleen maar met ja- knikjes de onderkenning bevestigen.
De zwarte donkerte van de stad knippert hen weemoedig tegemoet.
Het wezentje pakt haar hand en geeft zachte lucht- kusjes weg.
Het groepje mannen aan de bar proost luidruchtig.
Rondborstige barvrouw proost mee.

HEKEL EN DE LIEFDES ZUCHTEN

Mooie Vrouw zit  in de bijna lege kroeg aan de leestafel ritselend een  krant te lezen.
Af en toe slaat ze de terug- krakende- krant om en leest de koppen vluchtig door.

Zo nu en dan  staart ze met de meest droevige blik naar buiten en ontsnappen er tientallen zuchten uit haar keel.
Hekel heeft zich achter een bloempot op tafel verstopt en observeert Mooie Vrouw bedenkelijk.
Na een tijdje houdt hij het niet meer , springt naar voren en vraagt:
x91Waarom zucht je zoveel Mooie Vrouw?’
x91′Wat ben je ongelukkig.’
Mooie Vrouw schraapt achter in haar keel, slikt twee keer en zegt schor:
x91Bijna was ik mijn liefje kwijt!’
x91Ach, nee,’ zegt Hekel .
x91Dat kan toch niet!’
x91Jullie zijn net begonnen!’
x91Nou’, slikt ze verder, x91Ik heb al maanden een bijna onzichtbare intrigant met piranha kenmerken aan mn broek hangen!’
Haar stem wordt zwaarder en moet ze de woorden van ver achter haar schorre keel halen.
x91Die intrigant ging zo ver, dat ik kwaad werd op mn lieffie.’
Hekel pakt haar bibberende hand en klopt en aait erop.
x91Waarom werd je dan kwaad?’
x91Omdat hij mijn vijand niet herkende en mijn pijn  niet geloofde!’
Mooie Vrouw graait in haar tas, schudt een sigaret uit een doosje, steekt deze schuin in haar rode lippen mond, trekt het vuur met een zippo aansteker door het kankerstokje, blaast de rook hoorbaar de ruimte in en vervolgt:
x91Ik was zo kwaad! Ik zag het gevaar, voelde mijn pijn  en hij niet!’
x91Mijn liefje is te aardig en zo ver weg.’
x91Ik heb hem toen in monologische door -het- lint gaande -epistel-met- hysterische- onmachts-opwelling geconfronteerd met mijn standpunt.’
x91Ehhhh…..en dat was?’ stamelt Hekel verder.
x91Ik kan het niet meer verdragen als die piranha in de zoenvissenvijver zou zwemmen.’
x91Nou…..  en toen eiste ik dat hij de sluisdeur zou dichthouden voor de piranha-intrigant.’

Ze slikt een paar keer en vervolgt:

‘En zo niet, dan kon hij inpakken!’
x91Schreeuwde je dat?’ interrumpeert Hekel.
x91Ja, vreselijk. Ik schaam me daar nu voor,voor die laatste zin,’ sputtert Mooie Vrouw.
x91Vannacht heb ik al mijn tranen uitgestort en werd ik trillend met een bonzend hart wakker.’
x91Zo makkelijk kan ik em natuurlijk nimmer loslaten.’
x91Ik hou van die vent.’
x91En?’
x91Houdt ie ook van jou?’
Mooie Vrouw zucht diep.
Ze drukt de sigaret uit in de asbak.
x91Ik denk van wel.’
Hekel laat haar hand los, springt een paar keer  joelend omhoog en roept:
x91Nou, dan hoef je je toch geen zorgen te maken.’
x91Echte liefde kan namelijk tegen een stootje!’
x91En als het de Liefde niet lukt om stoten of obstakels te overleven, dan was het ook niet veel soeps.’
Het wezentje springt op haar schoot , pakt haar zuchtende buik vast en fluistert:
x91Maak je niet zo druk Mooie Vrouw….en trek dat verdrietigste gezicht eens van je af.’
x91Liefde overwint alles.’
x91Geloof me.’

Ze glimlacht.

Van binnen kreunt haar hart.
En de stad plus de korte dag kreunen en duwen mee.